Hoe gaat een Gen X’er om met generatieverschillen op de werkvloer?

In deze driedelige blogreeks nemen we je mee in onze persoonlijke kijk op generatieverschillen op de werkvloer. We behoren zelf tot verschillende generaties en brengen elk onze eigen ervaring in leidinggeven mee. Vanuit onze achtergrond, levensfase en werkervaring delen we hoe wij omgaan met generatieverschillen in de praktijk.

Met deze reeks willen we laten zien dat generatieverschillen niet iets zijn dat je hoeft te overbruggen, maar juist iets dat je kunt benutten. Uiteindelijk werken we immers niet met labels, maar met mensen.

Geboren in 1980 maakt dat ik tot de Gen X-generatie behoor. Een generatie die is opgegroeid in tijden van verandering: de overgang van analoog naar digitaal, een stijging van echtscheidingen en economische recessies. En ja, het klopt: ik heb de overgang van het zelf opnemen van cassettebandjes naar Spotify meegemaakt. Ik ben een kind van gescheiden ouders die beiden werkten en ik heb de nasleep van de Golfoorlog, de kredietcrisis en de coronacrisis ervaren.

Misschien verklaart dat ook iets van hoe ik naar generatieverschillen kijk op de werkvloer. Als Gen X’er heb ik geleerd om zelfstandig te zijn, mijn eigen boontjes te doppen en vooral niet te lang te klagen, maar te dóen. Tegelijkertijd heb ik mee bewogen met alle veranderingen die op ons afkwamen. Ik ken de wereld zonder smartphones en social media, maar beweeg me er inmiddels net zo makkelijk in. Dat maakt dat ik me vaak een soort brug voel tussen generaties.

In mijn werk als leidinggevende merk ik dat ook. Ik ben coachend en verbindend. Ik word oprecht blij van verschillende generaties in één team. De ‘oude rotten’ hebben meerdere cycli meegemaakt en herkennen patronen. Ze weten wat eerder wel en niet heeft gewerkt. De jongere generatie brengt energie, creativiteit en nieuwe perspectieven mee. Ze stellen andere vragen en kijken met een frisse blik naar vanzelfsprekendheden. Die dynamiek vind ik waardevol.

Tegelijkertijd neem ik mijn eigen werkethos natuurlijk mee. Ik ben opgegroeid met het idee dat je gewoon hard werkt en soms even moet doorpakken. Dan kan ik heus wel eens denken: kom op, nog even gas erop. Maar ik heb ook geleerd, door schade en schande en mede door jongere collega’s, dat altijd maar rammen niet hetzelfde is als duurzaam presteren. Balans tussen werk en privé is geen zwaktebod, maar een kracht. Structureel veel meer werken dan je contract vind ik geen goed signaal. Niet naar je team, niet naar de opdrachtgever en niet naar jezelf.

Voor mij gaat het daarom niet zozeer over generaties, maar over mensen. Over nieuwsgierig blijven. Over afstemmen in tempo, energie en verwachtingen. Over elkaar aanvullen in plaats van elkaar beoordelen.

Komt het doordat ik Gen X’er ben dat ik graag verbinding heb met de mensen om mij heen, of komt het simpelweg doordat ik zelf ook mens ben?