Luiheid of inzet is namelijk niet gebonden aan een geboortejaar. Ik ken mensen van 50 die liever zo min mogelijk doen, en jongeren van 17 die zich elke dag uit de naad werken, naast school, werk en andere verplichtingen. Werkethiek heeft veel meer te maken met karakter, opvoeding, context en motivatie dan met een generatie-label.
Tegelijkertijd is het ook waar dat mijn generatie is opgegroeid in een andere wereld dan onze ouders of grootouders. Met directe toegang tot informatie, transparantie en een constante vergelijking via sociale media. Dat beïnvloedt hoe we kijken naar werk, kansen en verwachtingen.
Daar wordt soms kritisch naar gekeken, alsof we “te veel willen”. Maar je kunt het ook zien als meebewegen met een veranderende wereld. De lat ligt anders dan vroeger. Informatie over salarissen en arbeidsvoorwaarden is makkelijker beschikbaar, en het is logischer geworden om vragen te stellen over werk-privébalans en efficiëntie. Waarom hetzelfde resultaat niet in minder tijd bereiken, als dat mogelijk is?
Uiteindelijk draait het minder om wanneer je geboren bent, en veel meer om hoe je je opstelt: denk je mee, toon je inzet en kom je je afspraken na? Dat zijn de waarden die echt het verschil maken.
Naar mijn mening is dat de belangrijkste verschuiving die moet plaatsvinden: minder kijken naar hokjes en meer naar gedrag, context en individuen. Want ongeacht generatie geldt altijd hetzelfde: van elkaar leren levert uiteindelijk het meeste op
