De Verloren generatie (Generatie X)

De Verloren generatie (Generatie X)
Ik hoor het regelmatig op de werkvloer. “Het zijn millenials, die weten niet wat werken is.”

Of laatst nog: “Wat ben je toch een boomer” toen ik vastliep bij het opstarten van mijn Teams. En dat terwijl ik volgens de overzichten behoor tot de generatie X (geboren in 1974).

Wat moet ik ermee met al die etiketten? Het voelde in ieder geval alsof er werd gezegd: ‘je bent hopeloos ouderwets’. Maar eerlijk, soms komt bij mij het generatiedenken ook wel eens op. Onlangs nog, toen ik iemand hoorde zeggen dat hij meer balans zocht tussen werk en privé. Het floepte me er zomaar uit “Dus je gaat meer werken?”. Mijn vooroordeel dat vier dagen in de week niet hard werken is, en dat je genoeg tijd hebt om je privézaken te regelen in drie dagen, stak de kop op. En wellicht is dat een gedachte van mijn generatie. Maar toch, als ik naar de generatie van mijn kinderen kijk (Gen-Z), die moeten straks verdomd hard werken om in hun levensonderhoud te voorzien, laat staan dat ze nog een woning krijgen. Misschien wel harder werken dan ikzelf 30 jaar geleden toen ik mijn carrière begon.

Het generatiedenken op deze wijze helpt ons niet om met elkaar de juiste gesprekken te voeren. Zowel in mijn werk als daarbuiten heb ik veel contacten. Met mensen van alle leeftijden. Wat ik daarbij probeer te doen, is altijd nieuwsgierig te zijn. Wat houdt iemand bezig? Wat voor gedrag zie ik? Ook met jonge mensen doe ik dat. Natuurlijk, soms weet je vanuit je ervaring dat iets niet gaat werken. Maar het gaat om die ander, wat die gaat doen, niet om wat je zelf weet. Sir John Whitmore zegt daarover: “Ophouden met aanwijzingen geven is misschien nog moeilijker dan leren coachen.”

Hoe gunnen we elkaar succes en behoeden we elkaar voor fouten in organisaties? Door de kwaliteiten van elkaar te benutten: ervaring, innovatie, ambitie, overzicht. Door in gesprek te gaan en te achterhalen waarop iemands perspectief gebaseerd is: vanuit welke tijdsgeest, persoonlijke ervaring, etcetera. En misschien nog wel belangrijker: we zoeken allemaal, van welke generatie dan ook, hetzelfde. Voel je je gewaardeerd? Heb je het gevoel dat je iets bijdraagt aan het grotere geheel? Hoor je ergens bij?

Volgens Wikepedia wordt Generatie X ook wel de Generatie Nix of de Verloren Generatie genoemd, aangezien de jongeren de periode van economische crisis na de tweede oliecrisis meemaakten. Gelukkig voel ik me verreweg van verloren, ondanks dat ik in mijn leven inmiddels een aantal (economische) crisissen verder ben!